Znamy nominowanych do paszportów Polityki

W KATEGORII
LITERATURA

 

Łukasz Barys

 

Urodził się w 1997 r. w Pabianicach. I o tym mieście napisał debiutancką powieść „Kości, które nosisz w kieszeni” (Wydawnictwo Cyranka). Barys ma już na koncie debiut poetycki – książkę „Wysokie słońce” (2020 r.), za którą otrzymał nagrodę na festiwalu „Złoty Środek Poezji”. Był też laureatem m.in. Międzynarodowego Konkursu im. Siegfreda Lenza, konkursów Krajobrazy słowa oraz Inspirowani Tyrmandem. Pabianice portretuje od strony kości, przenikają się tu światy zmarłych i żywych. A każdy rozdział to osobna opowieść, w której biorą udział tutejsze motywy i postaci: Dora Diamant od Kafki, rzeka Pabianka, Tereska z filmu „Cześć Tereska”, domy pożydowskie, zmarli z cmentarza oraz sama bieda. I są to opowieści śmieszno-straszne, smutno-komiczne, zadziorne językowo.

 

Elżbieta Łapczyńska

 

Urodziła się w 1987 r., z wykształcenia jest filozofką, z zawodu copywriterką. Dotychczas była związana z teatrem i zajmowała się literaturą dziecięcą: pisała dramaty, reżyserowała, tworzyła komiksy i książki dla najmłodszych. Jest półfinalistką Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej i finalistką konkursu dla młodych reżyserów i reżyserek Papaya Young Directors. W swoim debiutanckim „Bestiariuszu nowohuckim”, który zdobył już Nagrodę Conrada, był nominowany do Literackiej Nagrody Gdynia, do Nike i do Nagrody Literackiej m.st. Warszawy, mierzy się na nowo z mitem Nowej Huty, w której sama mieszka. „Bestiariusz…” (Biuro Literackie) to proza, która przechodzi w poezję i wydobywa z projektu Huty cały jej surrealizm.

 

Grzegorz Uzdański

Urodzony w 1979 r., pisarz i poeta. Obronił doktorat z filozofii na Uniwersytecie Warszawskim, przez kilkanaście lat pracował w społecznym gimnazjum na Ochocie jako nauczyciel filozofii i etyki oraz wychowawca. Zadebiutował książką „Wakacje”, nominowaną do Nagrody Conrada opowieścią o wyprawie matki i córki na rodzinne Kujawy. Powieść „Zaraz będzie po wszystkim” poświęcił pensjonariuszom i pracownikom domu opieki. Na Facebooku założył stronę z pastiszami „Nowe wiersze sławnych poetów”, w wersji poszerzonej ukazały się one w wydaniu książkowym (2021 r.). Nominację do Paszportów POLITYKI przyniósł mu „Wypiór” (Wydawnictwo Filtry) – rymowana powieść, a właściwie poemat dygresyjny, napisany częściowo trzynastozgłoskowcem – o Adamie Mickiewiczu, wampirze, który pomieszkuje w szafie u pary warszawskich trzydziestolatków z placu Zbawiciela.

 

W KATEGORII
SZTUKI WIZUALNE

 

Archiwum Protestów Publicznych

 

Projekt z pogranicza sztuki, polityki i społecznego aktywizmu, powstały w 2015 r. z inicjatywy Rafała Milacha. Archiwum od początku było pomyślane jako niekomercyjne przedsięwzięcie, którego zadaniem jest dokumentowanie wszelkich publicznych protestów. Fotografki i fotografowie z liczącego w sumie 18 członków APP obecni byli na demonstracjach, pikietach, przemarszach, zwoływanych w obronie klimatu, wolnych sądów, ochrony Konstytucji, praw mniejszości LGBTQ, praw kobiet itd. Powstałe dzięki ich działaniom archiwum służy badaczom, projektom artystycznym i wszystkim walczącym w obronie reguł świata demokratycznego i wolnego. APP ideowo przeciwstawia się ksenofobii, homofobii, wszelkim formom rasizmu czy niszczeniu środowiska naturalnego.

 

Jana Shostak

 

Urodzona w 1993 r. w Grodnie, od 17. roku życia mieszka w Polsce. Studia licencjackie ukończyła na ASP w Krakowie, studia magisterskie w Warszawie. Od dawna znana w środowisku dzięki śmiałym działaniom artystycznym podejmującym ważne problemy społeczne. Kwestii imigrantów poświęcony był projekt, w którym proponowała wprowadzenie do języka pojęć „nowak” i „nowaczka” zastępujących termin „uchodźca”. O sytuacji kobiet widzianej przez pryzmat konkursów piękności mówił jej film „Miss Polonia”. Kwestii pedofilii w Kościele poświęciła głośną akcję podczas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie, gdzie pojawiła się z transparentem „Papa, call me!”. Ale najszerszą rozpoznawalność przyniósł jej samotny i emocjonalnie przejmujący performance w proteście przeciwko represjom Łukaszenki „Minuta krzyku dla Białorusi”.

 

Mikołaj Sobczak

 

Urodził się w 1989 r., studiował na ASP w Warszawie, a także w Berlinie i w Münster w Niemczech. Dwa lata temu jego wystawa w ramach Warsaw Gallery Weekend uznana została za najlepszą, zaś w mijającym roku krytycy docenili ekspozycję w galerii Polana Institute zatytułowaną „Metamorfozy”, na której opowieściom Owidiusza artysta nadał nowe wizualne znaczenia. Wykorzystuje wiele środków artystycznego wyrazu: od ceramiki, przez performance, po instalacje. Ale ceniony jest szczególnie za malarstwo. Sięgnął po konwencję, która dziś wydaje się przestarzała, wypalona, a nawet podejrzana: malarstwo historyczne. I fantastycznie ją odświeżył. Sięga często po tematykę związaną z grupami zapomnianymi lub marginalizowanymi – w efektowny sposób patrzy więc na historię w duchu krytycznym i emancypacyjnym.

 

W KATEGORII
MUZYKA POWAŻNA

 

Piotr Alexewicz

 

Wrocławianin, urodził się w 2000 r. Naukę gry na fortepianie rozpoczął w tamtejszej PSM im. Grażyny Bacewicz u Małgorzaty Borkowskiej. Obecnie studiuje we wrocławskiej Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego pod kierunkiem Pawła Zawadzkiego. Jest laureatem kilkunastu konkursów krajowych i międzynarodowych, a w 2020 r. wygrał 50. Ogólnopolski Konkurs im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W 2019 r. Narodowy Instytut Fryderyka Chopina w Warszawie wydał jego debiutancką płytę CD z kompozycjami Liszta, Beethovena, Chopina i Ravela. Na tegorocznym Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie doszedł do III etapu i choć nie stał się finalistą, zwrócił na siebie uwagę publiczności i krytyków swoją interesującą osobowością, zwłaszcza nietuzinkowym wykonaniem pełnego cyklu Preludiów op. 28.

 

Teoniki Rożynek

 

Urodziła się w 1991 r. w Krakowie, mieszka
w Warszawie. Kompozycję studiowała na warszawskim Uniwersytecie Muzycznym u Krzysztofa Baculewskiego. Gra – jak sama to określa – „na skrzypcach, elektronikaliach i odpadach”. Jej utwory wykonywane były m.in. na Warszawskiej Jesieni, wrocławskim festiwalu Musica Electronica Nova, krakowskich Sacrum Profanum i Unsound, a także w Kolonii czy Ostrawie. Jest autorką muzyki filmowej m.in. do „Wieża. Jasny dzień” Jagody Szelc (wyróżnionego Paszportem POLITYKI) czy „Prime Time” (nagroda za muzykę na tegorocznym Festiwalu Filmowym w Gdyni), a także muzyki teatralnej. Współtworzyła grupę kompozytorską gen~.rate. W swoim języku muzycznym, swobodnym i kreatywnym, używa zarówno dźwięków elektronicznych, jak instrumentalnych, hołdując estetyce usterek
.

 

Rafał Ryterski

 

Kompozytor, artysta multimedialny, sound designer urodzony w 1992 r. w Gdyni. Studiował na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie kompozycję, specjalizując się w multimediach. Studia uzupełniające odbył w Królewskiej Akademii Muzycznej w duńskim Aarhus. Był współtwórcą grupy kompozytorskiej gen~.rate, współpracował też z artystami wizualnymi, m.in. Anną Kaletą-Kunert i Łukaszem Radziszewskim. Podstawową cechą jego sztuki jest multimedialność. Jego utwory były wykonywane m.in. na Warszawskiej Jesieni, lubelskich Kodach, krakowskich Unsound i Elementi, Panorama w Aarhus, Pulsar w Kopenhadze. Sam też angażuje się w organizowanie wydarzeń, m.in. na ostatniej Warszawskiej Jesieni zaprojektował poświęcony sztuce queer koncert „We’re Here”, uznany za pierwszy tego rodzaju w kraju.

Źródło: Prosto o Muzyce

Leave a comment