Kantata BWV 32

Kantata BWV 32
Kantata BWV 32
Kantata BWV 32. Johann Sebastian Bach – Kantata trzydziesta druga. “Liebster Jesu, mein Verlangen” – Miły Jezu, ma tęsknoto, na pierwszą niedzielę po święcie Trzech Króli przeznaczona. Stosownymi perykopami i wskazywanym w tytule chorałem bogobojnie inspirowana i pierwszy raz wykonana w Lipsku 13 stycznia 1726 roku, aby w zborze ewangelickim wiernych do kazania muzyką nadobną szczyrze rychtować, a która wraz z innymi jej podobnymi “ad maiorem dei gloriam” wszędy teraz podziwiana jest.

Kantata BWV 32 - Liebster Jesu, mein Verlangen

Kantata BWV 32 – polska treść kantaty Jana Sebastiana Bacha w tłumaczeniu Armina Teske

Miły Jezu, ma tęsknoto

Kantata BWV 32

 

Miły Jezu, ma tęsknoto

 
 

1. Aria S

Oboe, Violino I/II, Viola, Continuo

Miły Jezu, ma tęsknoto,
Powiedz mi, gdzie znajdę Cię?
Czy mam zaraz stracić Ciebie?
Nie czuć więcej obok siebie?
Ach! Zbawco rozraduj mnie,
Pozwól objąć Cię z ochotą.

 

2. Recitativo B

Continuo

„Czemuś mnie szukał? Czyż nie wiedziałeś, że w tym, co jest Ojca mego, Ja być muszę?”

 

3. Aria B

Violino solo, Continuo

Tu, w przybytku Ojca mego
Duch strapiony mnie zastanie.

Odnajdziesz mnie wszak w domu tym
I serce swe połączysz z mym,
Gdyż tu moje jest mieszkanie.

 

4. Recitativo (Dialog) S B

Violino I/II, Viola, Continuo

Dusza
Ach! Święty oraz wielki Boże,
Szukam dla siebie
Tutaj u Ciebie
Pociechy, pomocy oraz Twej laski.

Jezus
Jeżeli przeklniesz świata tego blaski,
Za cel obierzesz me mieszkanie,
To tam i tutaj się ostaniesz.

Dusza
Jak mile Twoje jest mieszkanie,
Zastępów mocny Panie!
Duch mój z tęsknotą wypatruje
Blasku, co jest na Twoim tylko dworze.
Ciało i Dusza się raduje
W Tobie, o żywy Boże;
Ach Jezu, me serce na wieki Cię miłuje.

Jezus
Przeto szczęśliwa możesz być,
Kiedy istota twoja cala
Miłością szczerą do mnie pala.

Dusza
Ach! Słowo to, które już teraz
Z Babilonu świata serce me wydziera,
Pobożnie pragnę w sobie skryć.

 

5. Aria (Duetto) S B

Oboe, Violino I/II, Viola, Continuo

Dusza, Jezus
Znikajcie wszystkie cierpienia;
Znikaj bólu i żałości.

Dusza
Nie opuszczę Cię już więcej.

Jezus
Obejmą cię moje ręce.

Dusza
Serce doznaje już ukojenia.

Jezus
I możesz wołać w twej radości:

Dusza, Jezus
Znikajcie wszystkie cierpienia!
Znikaj bólu i żałości!

 

6. Choral

Oboe, Violino I/II, Viola, Continuo

Otwórz bramy mi, mój Boże,
Łaski i dobroci swej,
Abym wszędzie, w każdej porze
Smakował słodyczy Twej.
Kochaj i zagrzewaj mnie,
Abym z całej siły Cię
Znów w miłości obejmował,
Bym Cię odtąd nie frasował.

Kantata BWV 32

Kantata BWV 32 – Omówienie

Czytanie na pierwszą niedzielę po Objawieniu Pańskim, zaczerpnięte z Ewangelii Łukasza, opowiada o wizycie dwunastoletniego Jezusa w świątyni po rozłące z rodzicami w Jerozolimie. Ta przypowieść o utracie i ponownym zjednoczeniu była często używana jako analogia do bolesnego rozstania Zbawiciela ze wspólnotą jego wyznawców – odczuwanego tym bardziej po bliskości świąt Bożego Narodzenia. Choć kantata bwv 32 została skomponowana w 1726 roku w Lipsku, to jej libretto autorstwa Georga Christopha Lehmsa i muzyka kameralna nadają jej elementy kantaty z epoki weimarskiej Bacha.

Punktacja dla zespołu solistów natychmiast dystansuje część wprowadzającą od jakiejkolwiek realistycznej narracji dotyczącej grupy ludzi. Zamiast tego temat poszukiwań interpretowany jest jako tęsknota duszy za Zbawicielem, a cała kantata jest w ten sposób ułożona jako „concerto in dialogo” na sopran i bas. 

Kantylena oboju, napisana w stylu części koncertowej na smyczkach piano e spiccato, ustanawia ton oprawy, w której pauzy są co najmniej tak samo ważne jak nuty i w której nieprzypadkowo łamane akordy akompaniament smyczkowy na przemian wznosi się i opada. Tonacja e-moll, ze swoim szlachetnym smutkiem i dojmującym niepokojem, pasuje zarówno do ewangelicznej opowieści, jak i do ludzkich nadziei i lęków, tak dobitnie wyrażonych w łagodnym melizmatach partii sopranowej.

Z żywym, pytającym gestem „Wasists?” (Dlaczego tak jest?), recytatyw basowy przedstawia krótkie, zwięzłe stwierdzenie, które łączy przedwczesną dojrzałość mądrego dziecka z powagą rejestru basowego i dobitnie wskazuje kościół jako miejsce znalezienia uzdrowienia.
W arii słychać fakt, że Jezus nie odczuwa gniewu, ale jest poruszony próbą odnalezienia Go, a delikatna, przezroczysta muzyka celebruje przystępną naturę Zbawiciela. Nad delikatną linią basu skrzypek solo prezentuje płynne, zdobione linie, które wydają się pobłażliwie uśmiechać do trudności technicznych, grając lekko, jakby ze srebrnym wyciszeniem. Pozostawia to soliście basowemu możliwość zaprezentowania swojej partii w wyważonym stylu i zwrócenia się do jednostki, a nie do dużej publiczności. W części środkowej motywy i modulacje partii skrzypiec stają się coraz bardziej złożone – prawie tak, jakby obietnica Jezusa przywoływała przemieniającą moc ducha świętego.

Po nakreśleniu swoich stanowisk dusza i Jezus jednoczą się w recytatywie accompagnato. Tajemniczy akompaniament smyczków ustawia scenę dla sopranistki, której pierwsza linijka „Ach heiliger und grosser Gott!” (Ach, święty i najpotężniejszy Boże) jest podobny do aktu pobożnego szacunku. Jezus odpowiada jednak wezwaniem do odrzucenia światowych trosk, kierując rozmowę w stronę próby wiary. 

Odwraca to parafraza psalmu „Wie lieblich ist doch deine Wohnung, Herr, starker Zebaoth” (Jakie jednak piękne jest to mieszkanie twoje, Panie, potężny Sabaoth). Tutaj słowa rozbrzmiewają w upragnionym spotkaniu jak równe sobie, a przejście od strachu do uległości do uduchowionej jedności jest połączone z coraz swobodniejszym śpiewem i delikatnie oddanymi naprzemiennymi liniami w akompaniamencie smyczków.

Poniższy duet, z pełnym brzmieniem zespołu i bezczelnymi tanecznymi frazami, wykorzystuje styl, który w twórczości Bacha oznacza odzyskaną pewność. Momentami szalony ruch przypomina orkiestrową suitę, w której pierwsze skrzypce zręcznie oplatają motywy wokalne i obójowe. Opadający skok szóstki jest bezczelnym gestem odpowiednim do psot wszelkiego rodzaju, pozwalając w ten sposób zakochanym przeskakiwać wesoło przez kałuże trzymając się za ręce: „Ach und Schmerz” (Ach i biada) to już tylko minione wspomnienie, już nie ciężarem, ale doświadczeniem jednoczącym.

Chociaż libretto Lehmsa nie zawierało chorału zamykającego, końcowy werset hymnu dodany w Lipsku dopełnia dialog, biorąc pod uwagę grupę – a co za tym idzie – kongregację. Jednak przy partyturze dla zespołu kameralnego, zwrotka Paula Gerhardta osadzona w słynnej melodii „Freu dich sehr, o meine Seele” jest bardziej arią na cztery głosy niż porywającym hymnem kościelnym. 

Wznosząca się melodia środkowych wersów oddaje energetyzującą radość śpiewaków („Liebe mich und treib mich an” – Kochaj mnie też i prowadź mnie); to tak, jakbyśmy się czuli, widząc szczęśliwą parę – część ich radosnej energii zabieramy ze sobą w dalszą podróż.

200 Kantat Jana Sebastiana Bacha

200 Kantat

We wszystkich opracowaniach posługuję się materiałami pochodzącymi z serwisu Kantaty Jana Sebastiana Bacha Po Polsku. Zapraszam do kategorii którą obecnie będę rozwijał do wypełnienia  wszystkich 200 opracowań Kantat kościelnych Jana Sebastiana Bacha wykorzystując audycje nagrane w II programie Polskiego Radia prof. Mirosława Perza.

We wpisie Kantata BWV 32, źródłem jej omówienia jest opracowanie autorskie przetłumaczone z niemieckiego oryginału Fundacji Jana Sebastiana Bacha – bachipedia.org

The Netherlands Bach Society

Liebster Jesu, mein Verlangen

Treść oryginalna

Kantata BWV 32

 

Liebster Jesu, mein Verlangen

 
 

1. Aria S

Oboe, Violino I/II, Viola, Continuo

Liebster Jesu, mein Verlangen,
Sage mir, wo find ich dich?
Soll ich dich so bald verlieren
Und nicht ferner bei mir spüren?
Ach! mein Hort, erfreue mich,
Lass dich höchst vergnügt umfangen.

 

2. Recitativo B

Continuo

Was ists, dass du mich gesuchet?
Weißt du nicht, dass ich sein muss in dem,
das meines Vaters ist?

 

3. Aria B

Violino solo, Continuo

Hier, in meines Vaters Stätte,
Findt mich ein betrübter Geist.

Da kannst du mich sicher finden
Und dein Herz mit mir verbinden,
Weil dies meine Wohnung heißt.

 

4. Recitativo (Dialog) S B

Violino I/II, Viola, Continuo

Seele (S)
Ach! heiliger und großer Gott,
So will ich mir
Denn hier bei dir
Beständig Trost und Hülfe suchen.

Jesus (B)
Wirst du den Erdentand verfluchen
Und nur in diese Wohnung gehn,
So kannst du hier und dort bestehn.

Seele
Wie lieblich ist doch deine Wohnung,
Herr, starker Zebaoth;
Mein Geist verlangt
Nach dem, was nur in deinem Hofe prangt.
Mein Leib und Seele freuet sich
In dem lebendgen Gott:
Ach! Jesu, meine Brust liebt dich nur ewiglich.

Jesus
So kannst du glücklich sein,
Wenn Herz und Geist
Aus Liebe gegen mich entzündet heißt.

Seele
Ach! dieses Wort, das itzo schon
Mein Herz aus Babels Grenzen reißt,
Fass’ ich mir andachtsvoll in meiner Seele ein.

 

5. Aria (Duetto) S B

Oboe, Violino I/II, Viola, Continuo

beide
Nun verschwinden alle Plagen,
Nun verschwindet Ach und Schmerz.

Seele
Nun will ich nicht von dir lassen,

Jesus
Und ich dich auch stets umfassen.

Seele
Nun vergnüget sich mein Herz

Jesus
Und kann voller Freude sagen:

beide
Nun verschwinden alle Plagen,
Nun verschwindet Ach und Schmerz!

 

6. Choral

Oboe, Violino I/II, Viola, Continuo

Mein Gott, öffne mir die Pforten
Solcher Gnad und Gütigkeit,
Lass mich allzeit allerorten
Schmecken deine Süßigkeit!
Liebe mich und treib mich an,
Dass ich dich, so gut ich kann,
Wiederum umfang und liebe
Und ja nun nicht mehr betrübe.

%d bloggers like this: