--- title: "AAM Requiem KV 626 Koncert finałowy" url: "https://ppiotrr.pl/kfrequiemaamkv626oliwa/" type: "post" published: "2008-12-06T00:23:29+01:00" modified: "2008-12-06T00:23:29+01:00" author: "PpiotrR" --- # Academy of Ancient Music {mp3}requiemkv626gdoliwaaam{/mp3} **25 sierpnia 2007 r. (sobota) KONCERT FINAŁOWY godz. 21.30** – Katedra Oliwska W programie: W.A. Mozart – Requiem d-moll KV 626 Wykonawcy: Simone Kermes – sopran (Niemcy) Ruth Peel – alt (Wielka Brytania) Lothar Odinius – tenor (Niemcy) Darren Jeffery – bas (Wielka Brytania) Polski Chór Kameralny Academy of Ancient Music (Wielka Brytania) dyrygent – Jan Łukaszewski   MOZART – REQUIEM REQUIEM W.A. MOZARTA Requiem d-moll KV 622 – ostatnie, niedokończone dzieło Mozarta – to jedna z najbardziej znanych kompozycji w historii muzyki, owiana przy tym aurą tajemnicy, niedomówień i legend, zacierających często w świadomości melomanów prawdę o historii jej powstania. Zlecenie na napisanie mszy żałobnej otrzymał Mozart w lipcu 1791 roku. Nie wiedział, dla kogo ma ją napisać. Zamówiona została anonimowym listem dostarczonym przez posłańca zleceniodawcy, który nie życzył sobie ujawnienia swego nazwiska. Praca nad Łaskawością Tytusa i przygotowania do premiery Czarodziejskiego fletu nie pozwoliły Mozartowi zająć się tym zamówieniem od razu. Komponować zaczął dopiero w październiku, kończąc równocześnie Koncert klarnetowy A-dur KV 622 – jak się miało okazać ostatni jego koncert instrumentalny. W listopadzie był już poważnie chory. Jego stan pogarszał się z dnia na dzień. Pracował nadal, choć siły opuszczały go coraz bardziej, nie zdążył jednak dokończyć Requiem. Zmarł 55 minut po północy, 5 grudnia 1791 roku. Ósmy takt Lacrimosy jest ostatnim, jaki wyszedł spod pióra Mozarta – na nim urywa się zachowany rękopis. W rzeczywistości jednak ukończył on w pełni jedynie pierwszą część dzieła – Requiem i Kyrie. Kolejne części – od Dies Irae do Hostias – pozostawił zapisując partie wokalne, linię basu wraz z oznaczeniem procesów harmonicznych oraz partie instrumentalne. W świetle zwyczajów epoki można je uznać za prawie gotowe, zwykle w takiej właśnie postaci kompozytorzy przekazywali swe dzieła kopistom, którzy sporządzali partytury. Po śmierci Mozarta jego żona – Konstancja – zwracała się do kilku znajomych kompozytorów (Freystadtler, Eybler, Stadler) z prośbą o dokończenie dzieła. Wcześniejsze zobowiązania nie pozwoliły im podjąć się tego zadania, jednak każdy z nich ma drobny wkład w rekonstrukcję całości. W końcu zdecydowała się zwrócić do Franza Xaverego Süssmayra (1766-1803) – ulubionego ucznia Mozarta, który dokomponował brakujące części (Sanctus i Benedictus), uzupełnił i zrekonstruował całość. Można przypuszczać, że opierał się przy tym na wskazówkach mistrza, któremu towarzyszył w ostatnim okresie życia i z którym wiele rozmawiał podczas jego pracy nad tym dziełem. Ostatnia część – Agnus Dei – w warstwie muzycznej jest powtórzeniem początkowego Requiem i Kyrie. Pracę nad rekonstrukcją dzieła ukończył Süssmayr na początku marca 1792 roku a na początku grudnia tego roku, wypełniając zobowiązanie Mozarta, Konstancja przekazała jedną z kopii zleceniodawcy. Dziś wiadomo, że Requiem zamówił u Mozarta hrabia Franz Georg von Walsegg-Stuppach, który chciał w ten sposób uczcić pamięć swej żony, zmarłej 14 lutego 1791 roku w wieku zaledwie 20 lat. Arystokrata ten znany był jednak z tego, że zamawiane u różnych kompozytorów dzieła prezentował jako własne. Tak też miało być i w tym wypadku. Staraniem Konstancji, kilka fragmentów Requiem wykonano a cappella już w pięć dni po śmierci Mozarta, podczas mszy żałobnej za jego duszę w wiedeńskim kościele św. Michała, zaś 2 stycznia 1793 roku pełna wersja dzieła – w rekonstrukcji Süssmayra – zabrzmiała w wiedeńskiej Jahn-Saal podczas koncertu na rzecz wdowy i jej dzieci, który zorganizował baron Gottfried van Swieten. Jednak 14 grudnia 1793 roku, w kościele parafialnym w Wiener Neustadt, odprawiono mszę żałobną w intencji hrabiny Anny Walsegg-Stuppach, podczas której zabrzmiało Requiem. Wykonanie prowadził sam hrabia a na partyturze widniała adnotacja "Requiem composto del Conte Walsegg"… Nazwisko hrabiego przetrwało w pamięci potomnych jedynie jako tego, który zamówił jedno z najsłynniejszych dzieł w historii muzyki. Samo Requiem – niezależnie od rozbieżności w ocenie wkładu Süssmayra w jego dokończenie i rekonstrukcję – jest jednym z najwybitniejszych opracowań sekwencji mszy żałobnej, ekspresją i wyrazem emocjonalnym wykraczającym daleko poza swą epokę i antycypującym osiągnięcia romantyzmu. Także w dzisiejszych, jakże odmiennych czasach nie przestaje zachwycać i poruszać, co świadczy najlepiej o nieprzemijającej wartości dzieła i o geniuszu jego twórcy. **Simone Kermes –** Niemiecki sopran. Studiowała w rodzinnym Lipsku pod kierunkiem Helgi Forner a podczas kursów mistrzowskich pod kierunkiem Dietricha Fischer-Dieskaua. W 1993 roku zdobyła pierwszą nagrodę na Konkursie im. F. Mendelssohna w Berlinie a w roku 1996 nagrodę na Międzynarodowym Konkursie im. J.S. Bacha w Lipsku. W partiach operowych pojawiała się w Brooklyn Academy of Music w Nowym Jorku, Théatre des Champs-Élysées w Paryżu, Staatsoper w Stuttgarcie i Teatro Nacional w Lizbonie. Koncertowała w Carnegie Hall w Nowym Jorku, Opera City Hall w Tokio, londyńskim Barbican, Concertgebouw w Amsterdamie, jak również podczas Berkely Festiwal i Dresden Music Festiwal. Występowała z wieloma orkiestrami i zespołami, m.in. Gewandhausorchester w Lipsku, Orkiestrą Symfoniczną w Pradze, Staatskapelle w Dreźnie, Musica Antiqua Köln, Concerto Köln i z Academy of Ancient Music. Wśród dyrygentów, z którymi pracowała są Riccardo Chailly, Rafael Frühbeck de Burgos, Lothar Zagrosek, Andrea Marcon, Reinhard Goebel i Jean-Christophe Spinosi. Cechą znamienną nagrań Simone Kermes jest rozległy repertuar sięgający od Vivaldiego do Humperdincka. Niektóre z nich, jak Griselda Vivaldiego, Stworzenia Świata Haydna czy album z 2007 roku z wirtuozowskimi motetami Vivaldiego przyniosły jej nagrodę Diapason d’Or oraz inne nagrody płytowe. Występ w Requiem Mozarta jest pierwszą okazją usłyszenia Simone Kermes przez gdańskich melomanów. **Ruth Peel –** Brytyjski mezzosopran. Studiowała w Royal Northern College of Music, gdzie zdobyła Lieder Prize, French Song Prize i Kathleen Ferrier Decca Prize jak również kilka stypendiów. Ruth Peel jest bardzo wszechstronną śpiewaczką i – poza jej występami operowymi (m.in. w Royal Opera House Covent Garden, Glyndebourne Opera, w operach Strasburga, Genewy, Stuttgartu, Aix-en-Provence) – ma rozległe doświadczenie koncertowe i recitalowe we wszystkich większych salach koncertowych Londynu, a także w wielu ośrodkach Europy, Australii i Japonii. Podczas transmitowanej na cały świat ceremonii otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Nagano w 1998 roku, w ramach tournée po Japonii, zaśpiewała partię altową w IX Symfonii Beethovena (pod dyrekcją Seiji Osawy). Polska publiczność może pamiętać jej wspaniały występ w Petite Messe Solennelle Rossiniego pod batutą Jana Łukaszewskiego na Festiwalu "Gaude Mater" w Częstochowie w roku 2002. Krytycy cenią jej "głos o ciemnej, wiolonczelowej barwie". **Lothar Odinius –** Niemiecki tenor. Studiował na Universität der Künste w Berlinie w klasie prof. Anke Eggers, następnie u Ingrid Bjoner, Alfredo Krausa i Dietricha Fischer-Dieskaua a ostatnio u Gunduli Hintz i Neila Semera. W swej pracy próbuje zachować równowagę pomiędzy operą a recitalami – jego szczególnie ulubioną formą stały się pieśni. Śpiewa regularnie w większych ośrodkach jak Paryż, Kolonia, Dortmund, Hamburg a także podczas Schleswig-Hostein Musikfestival. Występuje w USA, niemniej jednak najlepiej czuje się w Europie na scenach operowych i podczas międzynarodowych festiwali, zarówno w Mannheim, Salzburgu, Zurychu jak i Operze Królewskiej w Kopenhadze. Śpiewa i nagrywa z tak renomowanymi dyrygentami jak Nikolaus Harnoncourt, Sir Neville Marriner, Morten Schuldt-Jensen i Helmuth Rilling, z którym (wraz z Bach Akademie) jest ściśle związany wieloletnią współpracą i występami m.in. w Turynie, Krakowie, Toronto i Madrycie. W roku 2003 Lothar Odinius zaśpiewał po raz pierwszy w Gdańsku, wraz z Polskim Chórem Kameralnym i Neue Düsseldorfer Hofmusik po dyrekcją Jana Łukaszewskiego, podczas wykonania Mszy h-moll Bacha w Archikatedrze w Oliwie. Niedawna charakterystyka krytyki na jego temat jest typowa: "tenor pełen naturalnej powagi i szlachetnego brzmienia". **Darren Jeffery –** Brytyjski bas-baryton. Podczas tego koncertu debiutuje w Polsce. Jest jednym z wielu znakomitych śpiewaków, którzy wyszli z Royal Northern College of Music. Jego kariera operowa rozpoczęła się szybko po debiucie w Royal Opera House Covent Garden w Londynie, gdzie do dziś pojawił się w nie mniej niż czternastu produkcjach. W Europie kontynentalnej śpiewał w Teatro Real w Madrycie, operach w Bolonii i Rzymie, w Théatre de la Monnaie w Brukseli i wielu innych, pracując z tak sławnymi dyrygentami jak Antonio Pappano, Riccardo Chailly i Sir Colin Davis, z którym w październiku nagrywać będzie Requiem Mozarta. Płyta ta dołączy do znacznego już katalogu jego nagrań. W recenzji z niedawnego wykonania Requiem w Londynie napisano: "W Tuba mirum puzonista stał i grał blisko basa Darrena Jeffery’a, i obaj doskonale uzupełniali ciepły, bogaty dźwięk drugiego z nich – magiczna chwila". ***(Z programu II Edycji Międzynarodowego Festiwalu Mozartowskiego MOZARTIANA 2007)*** ### Czy artykuł się podobał? Wyślij Anuluj Dziękuję za opinię!