Artykuł opublikowany w kategorii:
Opatrzony hashtagiem
Synth-Heavy
Synth-Heavy to estetyka muzyczna, w której syntezatory i elektronicznie generowane brzmienia dominują paletę dźwiękową utworu. Jest to brzmienie definiujące Synthpop, New Wave, EBM, Techno oraz Synthwave, symbolizujące nowoczesność, futurystyczne wizje i dominację technologii lat 80.
Dominacja syntezatorów i brzmień elektronicznych w muzyce, charakterystyczne dla lat 80., synthpopu i elektroniki..,,, o tym jest ten artykuł.
Obejrzyj playlistę
Synth-heavy to estetyka muzyczna, w której syntezatory i elektronicznie generowane brzmienia dominują paletę dźwiękową utworu. To nie oznacza braku innych instrumentów, ale synthy są w centrum, definiują charakter i tożsamość muzyki. Od eksperymentów lat 60., przez dominację lat 80., po współczesny synthwave revival – syntezatory przeszły drogę od dziwacznych maszyn eksperymentalnych do mainstream instrumentu.
Lata 80. to złota era synth-heavy music. Rozwój dostępnych cenowo polifonicznych syntezatorów (Yamaha DX7, Roland Juno-106, Prophet-5) i drum machines (Roland TR-808, TR-909, LinnDrum) umożliwił producentom i artystom tworzenie kompletnie syntetycznych produkcji. Syntezatory nie były już dodatkiem, ale fundamentem. New Wave, synthpop, electro-pop – te gatunki żyły syntezatorami.
Depeche Mode to prawdopodobnie najbardziej wpływowy synth-heavy band. Od wczesnych, prostych synthpopowych utworów („Just Can’t Get Enough”) do mroczniejszych, bardziej złożonych produkcji lat 90. i 2000., synthy zawsze były w centrum ich brzmienia. Vince Clarke, potem Martin Gore i Alan Wilder – mistrzowie programowania i sound designu, tworzyli tekstury, które definiowały dekadę.
Pet Shop Boys, New Order, Eurythmics, Human League – wszyscy ci artyści uczynili synth-heavy music komercyjnym sukcesem. Ich utwory dominowały MTV i radia. To była muzyka futurystyczna, nowoczesna, młodzieżowa – kontrast dla rockowej tradycji gitarowej. Wizualnie artyści przyjmowali futurystyczne, często androginiczne image, pasujące do syntetycznego brzmienia.
Kraftwerk, niemieccy pionierzy elektroniki lat 70., położyli fundamenty pod wszystko, co przyszło później. „Autobahn” (1974), „Trans-Europe Express” (1977), „Computer World” (1981) – te albumy to manifesty synth-heavy aesthetic. Kraftwerk wyobrażali muzykę przyszłości – robotyczną, precyzyjną, techno-utopijną. Ich wpływ na hip-hop, techno, IDM jest niezmierzalny.
Giorgio Moroder, włoski producent, był architektem disco syntezatorowego. Jego produkcje dla Donny Summer („I Feel Love”, 1977) to rewolucja – kompletnie syntezatorowy backing track w tempie 128 BPM, z pulsującym bassline’em Moog. To był prototyp dla house i techno music, które narodziły się dekadę później. Moroder udowodnił, że synthy mogą być taneczne, cielesne, nie tylko zimne i eksperymentalne.
Synthwave, współczesny gatunek nostalgiczny dla lat 80., to celebracja synth-heavy aesthetic. Artyści jak Kavinsky, Perturbator, Carpenter Brut tworzą muzykę inspirowaną soundtrackami filmów lat 80. (John Carpenter, Vangelis), grami wideo 16-bit i neonową estetyką Miami Vice. To muzyka retro-futurystyczna – wyobraża przyszłość, jaką lat 80. sobie wyobrażały.
Podsumowanie- synth-heavy
Technicznie syntezatory tworzą dźwięk poprzez generowanie i modulowanie fal elektronicznych (sine, square, saw, triangle waves). Analog synths (Moog, ARP, Sequential Circuits) brzmiały ciepło i organicznie, choć były niestabilne i trudne w utrzymaniu stroju. Digital synths (Yamaha DX7 z FM synthesis) brzmiały jasno i stabilnie, ale początkowo mniej „muzycznie”. Dziś software synths (Serum, Massive, Omnisphere) oferują nieograniczone możliwości sound designu.
Charakterystyczne brzmienia synth-heavy music: hoover sound (długi, modulowany synth lead), reese bass (gruby, zdublowany bassline), pad synths (długie, atmosferyczne akordy), arpeggia (szybko sekwencjonowane nuty), plucky synths (ostre, perkusyjne synthy). Każda era i gatunek ma swoje signature sounds.
Film soundtracks również doświadczyły synth-heavy revolution. Vangelis’ „Blade Runner” (1982) i „Chariots of Fire” (1981), John Carpenter’s self-composed scores („Halloween”, „Escape from New York”), Brad Fiedel’s „Terminator” theme – te soundtracki zdefiniowały soniczny język sci-fi i action movies. Synthy brzmiały futurystycznie, kosmicznie, odmiennie od tradycyjnych orkiestrowych scores.
Współczesny pop często jest silnie synth-heavy, choć w inny sposób niż lat 80. Współcześni producenci łączą synthy z live drums, wokale z autotune, organiczne elementy z syntetycznymi. The Weeknd, Dua Lipa, Daft Punk – wykorzystują synthy jako część szerszej palety, nie jako jedyne brzmienie. To synth-heavy, ale hybrid.
Synth-heavy music reprezentuje filozofię, że muzyka może być w pełni konstruktem – nie potrzebuje „naturalnych” instrumentów, żeby być autentyczna czy poruszająca. Syntezatory mogą wyrazić tę samą gamę emocji co orkiestra czy banda rockowa, tylko innymi środkami. To demokratyzacja też – laptop i software mogą zastąpić studio pełne drogich instrumentów.