Newwave Nowa Fala (New Wave) to ruch, który zdominował wczesne lata 80., wyrastając z post-punku. Charakteryzuje się syntezatorami jako głównymi instrumentami, wykorzystaniem drum machines, artystyczną postawą i świadomym image. To muzyka stylowa, futurystyczna i często ironiczna.
New wave był ruchem muzycznym i kulturowym, który zdominował wczesne lata 80., wyrastając z punkowego gniewu lat 70., ale przekształcając go w bardziej wyrafinowaną, syntezatorową i artystycznie ambitną formę. Tam, gdzie punk był surowy i nihilistyczny, new wave był kolorowy i futurystyczny. Tam, gdzie punk odrzucał technikę, new wave ją przyjmował (embraced). To był dźwięk młodego pokolenia, które dorastało z syntezatorami, drum machines i MTV – muzyka wizualna, stylowa, często ironiczna i zawsze świadoma swojego image.
Post-Punk: Korzenie new wave sięgają brytyjskiego post-punku (Wire, Joy Division, Gang of Four). Zespoły te chciały energii i etosu DIY punku, ale bez jego ograniczeń muzycznych, eksperymentując z angularnymi gitarami i elementami elektronicznymi.
Gary Numan: Był jednym z pierwszych prawdziwych pionierów new wave. Utwór „Are 'Friends’ Electric?” (1979) z zimnym, syntezatorowym brzmieniem i robotycznym wokalem był rewolucyjny. Numan używał syntezatorów jako głównych instrumentów, tworząc wzorzec dla gatunku.
Talking Heads: Byli artystycznymi pionierami new wave w Ameryce. Ich muzyka była funk-influenced, angular i eksperymentalna. Lider, David Byrne, z jego antagonistyczną energią anty-rockstar i produkcją Briana Eno, stworzył arcydzieła, np. „Once in a Lifetime” (1980).
Blondie: Pionierzy z Nowego Jorku, którzy przekroczyli granice mainstreamu (crossovali). Łączyli punk attitude z pop sensibility („Heart of Glass” – disco-inflected new wave).
Filozoficznie, new wave był optymistycznym futuryzmem po punkowym nihilizmie. Uważał technologię za przyjaciela, a styl i image za integralną część muzyki – nie udając, że jest „autentycznym” rockiem.
