Polirytmika (Polirytmia) to zaawansowana technika rytmiczna polegająca na jednoczesnym występowaniu dwóch lub więcej niezależnych rytmów, często w różnych metrach (np. 3 na 2, 4/4 i 7/8). Tworzy kompleksową, wielowymiarową tkankę rytmiczną. Jest fundamentalna dla Muzyki Afrykańskiej, Jazzu, Latin Jazzu i Progressive Rocka.
Polirytmika jest jedną z najbardziej złożonych i hipnotyzujących technik rytmicznych. Polega na jednoczesnym nakładaniu się niezależnych wzorców rytmicznych, z których każdy ma własną logikę i metrum. Rezultatem jest pulsująca, wielowymiarowa struktura rytmiczna, która jest większa niż suma jej części.
Minimalizm: Pionierzy tacy jak Steve Reich wykorzystywali technikę „phase shifting” (przesuwania fazowego), gdzie dwa identyczne wzorce rytmiczne są stopniowo przesuwane względem siebie, tworząc złożone polirytmiczne tekstury.
IDM: Współcześni producenci IDM (Intelligent Dance Music) i glitch programują algorytmy generujące polirytmiczne struktury, wprowadzając tę złożoność do kontekstu muzyki elektronicznej.
Polirytmika wymaga od słuchacza uwagi i otwartości na nietypowe struktury. Mózg początkowo może być zdezorientowany, próbując zidentyfikować jeden prosty puls, ale przy wielokrotnym słuchaniu dostarcza unikalnej satysfakcji intelektualnej i emocjonalnej dzięki swojej wewnętrznej złożoności i bogactwu.
