Acoustic

Gitara akustyczna to prawdopodobnie najbardziej rozpoznawalny symbol acoustic music. Od fingerstyle bluesa Mississipi Johna Hurta, przez folk protest songs Woody’ego Guthriego i Boba Dylana, po współczesny indie folk – gitara akustyczna niosła opowieści, emocje i prawdę. Jej brzmienie jest intymne, ciepłe, ludzkie. Słychać skrzypienie palców na strunach, rezonancję drewnianej pudełka rezonansowego, atak mediatorka. To wszystko jest częścią doświadczenia muzycznego.

MTV Unplugged w latach 90. uczynił acoustic music fenomenem mainstream. Rockowe zespoły przyzwyczajone do głośnych, elektrycznych show, siadały z gitarami akustycznymi i grały swoje hity w nowych, intymnych wersjach. Nirvana Unplugged (1993) to legendarne nagranie – Kurt Cobain, znany z głośnego, zniekształconego grunge’u, zagrał setlistę pełen coverów i głębokich cutów w akustycznych aranżacjach. Eric Clapton’s Unplugged, z jego wzruszającą wersją „Tears in Heaven”, sprzedało się w milionach egzemplarzy.

Muzyka klasyczna europejska to oczywiście domena acoustic – orkiestry symfoniczne, kwartety smyczkowe, recitale fortepianowe. Setki lat rozwoju lutnictwa doprowadziły do perfekcji instrumenty takie jak skrzypce Stradivariusa czy fortepiany Steinway – ich brzmienie akustyczne jest tak bogate i złożone, że żadna synteza czy sampling nie może tego w pełni odtworzyć. Sala koncertowa z doskonałą akustyką to naturalny reverb i przestrzeń dla tych instrumentów.

Folk traditions na całym świecie są fundamentalnie acoustic. Irlandzkie fiddle i tin whistle, hiszpańska gitara flamenco, indyjska sitar, japońskie koto, afrykańskie djembe – wszystkie te instrumenty rozwijały się przez wieki bez elektryczności. Ich brzmienia są głęboko związane z kulturami, które je stworzyły. Globalizacja i world music movement lat 80. i 90. przyniosły te brzmienia do świadomości zachodniej publiczności.

Singer-songwriter tradition praktycznie zdefiniowana jest przez acoustic aesthetic. Joni Mitchell, Nick Drake, Elliott Smith – artyści, którzy siadali z gitarą akustyczną i opowiadali swoje historie. Minimalizm instrumentacji pozwala tekstowi i wokalowi być w centrum uwagi. Nie ma gitarowych solówek czy perkusyjnych fill’i, które odciągałyby uwagę – jest tylko artysta i słuchacz w intymnym dialogu.

Bluegrass, narodzona w Appalachach tradycja amerykańska, to celebracja acoustic virtuosity. Mandolina, banjo, fiddle, gitara, bas – wszystkie akustyczne, wszystkie grane z niesamowitą prędkością i precyzją. Bill Monroe, ojciec bluegrass, Earl Scruggs z jego rewolucyjną techniką banjo – stworzyli język muzyczny kompletnie oparty na akustycznych instrumentach, który do dziś fascynuje muzyków.

Technicznie nagrywanie muzyki akustycznej to sztuka sama w sobie. Mikrofon placement jest kluczowy – gdzie ustawić mikrofon względem gitary akustycznej, żeby uchwycić zarówno niskie tony z pudła rezonansowego, jak i wysokie z strun? Jak nagrać fortepian, żeby brzmiał przestrzennie i naturalnie? Inżynierowie dźwięku spędzają lata na opanowaniu tych umiejętności.