Współczesna muzyka świadomie nawiązująca do brzmienia i estetyki minionych dekad, szczególnie lat 70., 80. i 90. To nostalgiczny throwback, który pozwala na twórczą reinterpretację stylów (synth-pop, funk, new jack swing) z wykorzystaniem nowoczesnej technologii.
Muzyka retro to współczesna twórczość świadomie czerpiąca inspirację z dźwięków, stylów i estetyki konkretnych minionych dekad. W przeciwieństwie do vintage (które jest autentyczne lub dąży do absolutnej wierności), retro pozwala sobie na twórczą reinterpretację, łącząc (mixing) elementy z przeszłości z nowoczesną wrażliwością i technologią produkcyjną. To nostalgia przepuszczona przez pryzmat współczesności – nie archeologiczna rekonstrukcja, ale kreatywny dialog z przeszłością.
Filozoficznie, retro reprezentuje skomplikowaną relację z czasem i pamięcią. Postmodernistyczny „załamanie dystansu historycznego” sprawia, że przeszłość jest natychmiast dostępna i można ją remiksować. Muzyka retro sugeruje, że czas nie jest progresją liniową, lecz cykliczną i iteracyjną.
Najlepsza muzyka retro nie replikuje, ale przemalowuje – pyta „co by było, gdyby tamta epoka miała nasze narzędzia?” lub „co by było, gdybyśmy przenieśli tamtą wrażliwość do dzisiejszego kontekstu?”. To produktywna hybryda między przeszłością a teraźniejszością.
