2000s

• Hip-hop: Zdominował go Southern Rap (Lil Jon – Crunk). Kanye West wyłonił się jako producent, który stał się raperem („The College Dropout” 2004), wnosząc świeży, sample-heavy i osobisty sound. 50 Cent z backingiem Dr. Dre i Eminema stał się wszechobecny.
• Ringtone Rap: Pojawił się jako zjawisko DIY success (Soulja Boy – „Crank That” 2007) – piosenki z catchy hooks, często krytykowane, ale komercyjnie udane, które wykorzystywały potencjał internetu (YouTube, viral).
• R&B: Beyoncé rozpoczęła solową dominację. Justin Timberlake („FutureSex/LoveSounds” 2006) z produkcją Timbalanda i Pharrella stał się wiarygodnym artystą solowym, łączącym R&B z pop-funk.

Muzyka Elektroniczna i Ewolucja

• Electro-house: Daft Punk („Discovery” 2001) i Justice prowadzili falę French Electro.
• Dance-Punk: Zespoły łączyły punkowy etos z dance’owymi beatami (LCD Soundsystem – „Losing My Edge” 2002).
• Dubstep: Wyłonił się z Południowego Londynu (Burial – „Untrue” 2007) z wobbly basslines i half-time rhythms, zanim ewoluował w bardziej mainstreamowe formy.
• Grime (UK): Dizzee Rascal i Wiley tworzyli agresywną, brytyjską kulturę MC nad elektronicznymi bitami.

Kontekst i Dziedzictwo

• Post-9/11: Ataki z 11 września 2001 wpłynęły na muzykę. Bruce Springsteen („The Rising” 2002) stworzył hołd dla ratowników, a Green Day wyraził sprzeciw polityczny w „American Idiot”.
• Spotify (koniec dekady): Wystartował w Europie (2008), dając pierwszy wgląd w przyszłość streamingu.

Filozoficznie, lata 2000. były chaosem transformacji. Chociaż krytycznie dominowała estetyka indie (lo-fi, autentyczność), to pop dominował komercyjnie. Dekada ta udowodniła, że ludzie cenią dostęp do muzyki ponad jej posiadanie, a tym samym położyła fundament pod całą współczesną gospodarkę muzyczną.