90s

Lata 90. rozpoczęły się eksplozją, która zmieniła wszystko. Album Nirvany „Nevermind” (1991) i singiel „Smells Like Teen Spirit” stały się hymnem Pokolenia X – cynicznego, rozczarowanego, ale szukającego autentyczności. Grunge wybuchł z Seattle, grzebiąc hair metal i eighties excess pod lawą flanelowych koszul i distortion.

Rockowa Alternatywa i Kontrasty

• Grunge: Ruch z Seattle (Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden, Alice in Chains) charakteryzował się ciężkim, melodyjnym i emocjonalnie surowym brzmieniem. Kurt Cobain stał się niechętną ikoną, odrzucającą materializm poprzedniej dekady.
• Alternative Mainstream: Zespoły undergroundowe lat 80. (R.E.M.) osiągnęły szczyt komercyjny. Radiohead z albumem „OK Computer” (1997) zdefiniowało artystyczny statement o alienacji i technologii, wpływając na całe pokolenia.
• Britpop: Był brytyjską odpowiedzią na Grunge – bardziej optymistyczny i zakorzeniony w brytyjskiej tradycji rockowej. Rywalizacja Oasis vs. Blur zdominowała połowę dekady, napędzając ruch Cool Britannia.
• Nu-Metal: Pod koniec dekady wyłonił się, mieszając metal, hip-hop i angst (Korn, Limp Bizkit), kontynuując tradycję industrialnego rocka (Nine Inch Nails).

Złoty Wiek Hip-hopu i Tragedia

• West Coast (G-Funk): Dr. Dre („The Chronic” 1992) wprowadził G-funk – laid-back, funky brzmienie z samplami Parliament. Snoop Doggy Dogg umocnił dominację brzmienia West Coast.
• East Coast: Odpowiedziała arcydziełami, takimi jak Nas’ „Illmatic” (1994) – poetycki reportaż uliczny – i Wu-Tang Clan („Enter the Wu-Tang (36 Chambers)”** 1993) – surowy sound i złożone imperium biznesowe.
• Tragedia: Rywalizacja East Coast-West Coast stała się śmiertelna, kończąc się zabójstwami Tupaca Shakura (1996) i Notoriousa B.I.G. (1997), co zmusiło branżę do konfrontacji z przemocą.
• R&B i Soul: Ewoluował przez New Jack Swing do łagodniejszego, wokalnego R&B (Boyz II Men, TLC) oraz do ruchu Neo-Soul (D’Angelo, Lauryn Hill).