Nostalgia w muzyce to emocjonalny wehikuł czasu – słodko-gorzka tęsknota za przeszłością,
utraconą młodością i miejscami, których już nie ma. Od greckiego nostos (powrót) i algos (ból), muzyka nostalgiczna działa jak „madeleine Prousta”, natychmiastowo przenosząc słuchacza do minionych dekad. Może być jawna
(teksty o starych dobrych czasach) lub ukryta (brzmienia wywołujące historyczne skojarzenia).
Muzyka nostalgiczna pełni funkcję terapeutyczną, zapewniając poczucie ciągłości i tożsamości w szybko zmieniającym się świecie.
Nostalgia bywa krytykowana za stagnację kulturową i wybiórczą pamięć (zapominanie o problemach minionych epok), ale jednocześnie łączy pokolenia i społeczności (np. imigrantów tęskniących za ojczyzną).