Muzyka buntu (Rebellion Music) to dźwiękowy wyraz sprzeciwu wobec autorytetów, konformizmu
i zastanego porządku. Idzie o krok dalej niż protest song – nie dąży do reform, lecz podważa
samą legitymizację władzy i celebruje niezgodę dla niej samej. To ścieżka dźwiękowa rewolucjonistów i wyrzutków,
od anarchistycznego punka po anty-systemowy hip-hop, stanowiąca wentyl bezpieczeństwa dla tych, którzy mówią „nie”.
Muzyka ta nie prosi o pozwolenie – ona żąda zmiany, często poprzez chaos, szok i destrukcję starych struktur.
Bunt bywa komercjalizowany (festiwale sponsorowane przez korporacje), ale jego istota pozostaje niezmienna: daje odwagę jednostce, by nie godzić się na niesprawiedliwość i ślepe posłuszeństwo.
