Rosyjska poezja śpiewana
Przykro mi, brak wyników
Spróbuj użyć innej frazy
- „Marzenie” to akustyczna ballada artystyczna o powrocie, utracie i pamięci, zainspirowana poetyckim światem Siergieja Jesienina. Polski tenor prowadzi opowieść na tle gitary, wiolonczeli i dyskretnego fortepianu. Subtelna melancholia bez folklorystycznego pastiszu.
- „Pieśń Ofelii” — polska adaptacja wiersza Aleksandra Błoka w dekadenckiej estetyce nocnego kabaretu. Ciemny kontralt, fortepian, kontrabas i klarnet basowy prowadzą opowieść o przysiędze, rozłące i nieuchronnej stracie.
- Trzeci portret cyklu Faces of Russia: zmysłowa, pełna napięcia interpretacja tekstu przypisywanego Marinie Cwietajewej. Tango noir spotyka dekadencki kabaret, a intymny mezzosopran prowadzi dialog z fortepianem, kontrabasem i bandoneonem.
- Zasuszony kwiat odnaleziony między kartkami książki otwiera opowieść o nieznanej miłości, spotkaniu i przemijaniu. „Kwiat” według wiersza Aleksandra Puszkina (1828) w polskiej adaptacji muzycznej MQV Project łączy miękki puls bossa novy z kameralnym językiem cool jazzu: gitarą nylonową, Rhodesem, kontrabasem i ciepłym flugelhornem.
- Poezja Osipa Mandelsztama spotyka współczesny ambient nu-jazz. Ciepły tenor prowadzi opowieść o słońcu, miodzie, pszczołach i przemijaniu, a klarnet basowy odpowiada mu w półmroku Rhodesa i delikatnej sekcji rytmicznej. Polska adaptacja muzyczna w ramach Faces of Russia.
- W mroku bezradnej nocy — kameralna jazz-noir interpretacja poezji Nikołaja Gumiljowa. Ciemny tenor prowadzi intymny monolog o uczuciu, którego nie można wymusić. Saksofon altowy odpowiada między frazami, a długie drony altówek i wiolonczel zatrzymują czas. Faces of Russia — poezja rosyjska w nowych językach muzycznych.
- „Nie kocham, nie łudzę się” to jazz-rockowa interpretacja wiersza Fiodora Sołoguba z 1896 roku. Intymny wokal, przestrzenne klawisze i narastający puls perkusji prowadzą od chwilowej zabawy życiem ku pogodzeniu ze światłem i mrokiem.
- W muzycznej galerii Faces of Russia Balmont ucieka od wielkomiejskiego zgiełku do lasu, gdzie cisza brzmi głosami niewidzialnego świata. Akustyczna neoromantyczna ballada jazzowa: delikatny tenor, fortepian, smyczki, kontrabas i niemal niesłyszalne szczotki.
- Wieczór po deszczu — kameralna jazzowa elegia oparta na wierszu Michaiła Lermontowa „Вечер после дождя" (1830). Akustyczny fortepian prowadzi opowieść, a kontrabas i szczotki kreślą delikatną, klasycznie jazzową przestrzeń.
