Niezwykle zmysłowa i intymna kompozycja otwierająca album. Tekst traktuje litery alfabetu jako metafory ludzkiego ciała i miłosnych uniesień. Muzycznie utwór opiera się na leniwym, szeptanym wokalu, długich złotych dźwiękach improwizującej trąbki, cichych akordach pianina stride oraz snującym się w tle klarnecie, co tworzy głęboki, rozlewający się w czasie klimat.

Utwór oparty na genialnej poezji K.K. Baczyńskiego („Ballada o pociągu”). Mroczna fuzja dark jazzu i trip-hopu (72 BPM) w skali frygijskiej dominantowej. Utwór hipnotyzuje kruchym, szeptanym altem kobiecym, brzmieniem pianina Rhodes, trzeszczącym winylem oraz odgłosami pustego dworca. Kompozycja buduje potężne napięcie, kulminując w dramatycznym, ekspresyjnym finale z gwałtowną erupcją orkiestrową i rozdzierającym gwizdem parowozu.

Świetlisty i radosny punkt na płycie z autorskim tekstem Piotra P. MQV. To elegancka, lekka fuzja smooth jazzu i acid jazzu o tempie 95 BPM. Dominującą rolę odgrywa tu śpiewny, aksamitny saksofon sopranowy oraz głęboki, kojący męski baryton. Utwór przynosi słuchaczowi absolutny spokój i filozoficzne poczucie wolności („własny Zen”), zamknięte w obrazie ogrodu o poranku.

Nocna, miejska opowieść z tekstem Piotra P. MQV, osadzona w stylistyce trip-hopu i dark jazzu (72 BPM). Szeptany, bliski wokal kobiecy prowadzi nas przez krajobraz mokrego asfaltu, zimnej kawy i neonowych świateł. Muzycznie przestrzeń wypełniają sekcja smyczkowa, chodzący bas, tłumiona trąbka oraz hipnotyzujący odgłos deszczu miarowo uderzającego o parapet, który zostaje ze słuchaczem aż do[...]

Przejmująco intymny utwór oparty na erotyku starożytnej poetki Safony. To minimalistyczny, hipnotyzujący slow blues, w którym oddech i cisza stają się równorzędnymi instrumentami. Szeptany, poszatkowany wokal kobiecy opowiada o obezwładniającej sile namiętności przy akompaniamencie surowego kontrabasu, miotełek perkusyjnych i rzadkich akordów pianina. Utwór ma unikalny klimat nocnego, opustoszałego klubu jazzowego.

Adaptacja przepełnionego tęsknotą wiersza „Szukam cię zawsze...” Kazimierza Przerwy-Tetmajera. Utwór zrealizowany w konwencji dark jazz/trip-hop z głębokim, ekspresyjnym męskim tenorem. Melancholijny nastrój budowany jest przez nieoczekiwane zmiany akordów pianina Rhodes, ciepłe, długie frazy saksofonu tenorowego oraz narastający bas, które idealnie ilustrują ból niespełnionego poszukiwania idealnej miłości.

Utwór oparty na tekście Tadeusza Boya-Żeleńskiego („Piosenka w stylu klasycznym”). To przejmujący, pożegnalny dialog rozpadającej się miłości. Muzyka eksperymentuje z tempem rubato, intymną melodeklamacją oraz ciasnymi harmoniami jazzowymi w chórkach. Dramatyzm tekstu i wspomnienie „palącego szału pieszczot” potęgują ciepłe solówki saksofonu tenorowego oraz głębokie, subbasowe pomruki w tle.

Kolejne spotkanie z poezją Kazimierza Przerwy-Tetmajera w pulsującej aranżacji acid jazz / smooth jazz. Męski tenor z sypialnianą intymnością wyśpiewuje pragnienie zatracenia zmysłów i tytułowego zapomnienia. Utwór wyróżnia się dynamiczną sekcją rytmiczną z wyraźnym groovem, improwizacjami wokalnymi typu scat oraz porywającą solówką saksofonu tenorowego, które nadają całości lekko transowy charakter.

Urocza, jazzowa interpretacja „Rozmowy lirycznej” K.I. Gałczyńskiego zrealizowana w formie duetu zmysłowego, kobiecego altu i ekspresyjnego męskiego tenora. Utwór pulsuje rytmem acid jazzu i smooth jazzu. Muzyczny, chwytliwy „killer hook” na pianinie Rhodes i chodzący kontrabas idealnie współgrają z żartobliwą, a zarazem głęboką strukturą tekstu o miłości niezależnej od pory roku i codziennych potknięć.

Najbardziej awangardowa, modernistyczna i rozbudowana forma na albumie, oparta na wierszu „Dusze błękitne” Przerwy-Tetmajera. Utwór otwiera trwające minutę, operowe wokalizy sopranowe (coloratura), po których następuje gwałtowny, burzliwy zryw symfonicznych smyczków. Całość przechodzi w zmysłowy, śpiewany „na oddechu” erotyk o hipnotycznym, seledynowym świetle, łącząc estetykę muzyki kameralnej z głębokim jazzowym nastrojem.

Ciepła, kojąca jazzowa kołysanka (Jazz Lullaby, 70 BPM) do tekstu Piotra P. MQV. Aksamitny wokal kobiecy (mezzo) opowiada o dojrzałej miłości, która jest jak dom chroniący przed burzami. Tradycyjna, bezpieczna aranżacja nawiązuje do estetyki nagrań z lat 50. XX wieku – znajdziemy tu subtelne muśnięcia celesty, miotełki perkusyjne oraz ciepłe, tradycyjne partie tłumionej trąbki.

Niezwykle klimatyczny utwór w stylu Lo-Fi Jazz Pop (80 BPM) z autorskim tekstem Piotra P. MQV. Całość utworu opiera się na intymnym szeptanym wokalu i hipnotyzującym podkładzie: lo-fi pianinie Rhodes, monofonicznym basie odwzorowującym bicie serca oraz przestrzennym brzmieniu deszczu. Utwór przynosi absolutne wyciszenie, celebrując moment samotności przy filiżance parującej herbaty.

Album zamyka potężna, głęboka kompozycja oparta na wierszu Włodzimierza Wysockiego. Utwór rzuca słuchacza w zadymiony klimat Nowego Orleanu dzięki niskiemu, chropowatemu barytonowi, stride piano i sekcji dętej w stylu dixieland (96 BPM). Filozoficzny tekst o uciekającym czasie, metaforycznej wiewiórce i paraliżującym pięknie dopełnia długa, bolesna i niesamowicie emocjonalna solówka trąbki, która powoli gaśnie w ciszy.